Минаа децении, се родија и преродија ново- стари генерации на слушатели на радиото, но се мислам дека пајажината на заборавот ниту со еден нејзин конец не ја допрела култната, револуционерната, во многу елементи се уште недостижна  радио -програма „Радио урнебес“. За жал, и ден- денес не постои ништо приближно или слично на недобројните македонски радија, освен некои маргинални, безначајни и неуспешни обиди да се преземе- „копира“ нешто од него.

Сосема накусо (детално во мојата студија „Радио на современата модерност“):

Идеен творец, односно осмислувач на конкретната програмска концепција (шема) и на говорната содржина (со најмногу авторски прилози) бев јас, музички водител- медијатор Драган Б. Костиќ (и двајцата едновремено водители- медијатори), а во обликувањето и реализацијата учествуваа како тонски и програмски реализатор и артист- аматер Емин Унџел, артистката Емилија Андреева и повеќемина новинари- соработници, од кои како особено активен се издвои Чеде Шопкиќ.

Во својата „оригинална верзија“ (со нејзините творци- и како уредници, и како автори на содржините и како реализатори), која се емитуваше на Втората програма на Македонското радио (сега Радио два) во периодот 1983-84 -та година, беше дефиниран (и постојано програмски богатен, надградуван) како „забавно- хумористично- сатирична, музичко- говорна и општествено- политички, културно и јавно дежурна“ програма.

Мошне значајна (и се уште ненадмината) нејзина специфика беше дизајнирањето на секој сегмент (на прилозите, водителскиот и изведувачкиот дел), притоа секогаш настојувајќи тоа да биде беспрекорно „чисто“, професионално прецизно (до совршенство) и доследно во реализацијата.

Она што го прави „Радио урнебес“ револуционерен и се уште недостижен е и промоцијата на директното, непосредното уредување, кое не значи само донесување на решенија „на самото место“. Многу повеќе значи водење на сметка за трендовската програмска динамика, а како дел од тн. „организирана спонтаност“ на една модерна- современа радио- програма.

Неретко мои пријатели и познајници ме прашуваат дали е можно возобновување на „Радио урнебесот“? Секогаш им одговарам потврдно, но со една „задршка“: концепциски би можел да биде истиот (иста програмска шема, дури и без никаква промена), но под услов- и  уреднички и новинарски да се реализира врвно професионално, без ронка аматеризам и импровизација. Со оглед на актуелните состојби на тој план...

Под овој наслов реализирав повеќе контактно- забавни програми и емисии на Втората програма на Македонското радио- Канал 2000 (сега Радио два) и на Гром радио, а би можел да ја издвојам неделната пладневно -попладневна контактна програма (краток период- три- четири месеци редовна, а потоа повремена). Не толку поради содржината (што ја поставуваа и богатеа самите слушатели), колку поради целосното исполнување на комуникативниот „елемент“ на радиото на современата модерност, а за што (заедно со многу други „нешта“) детално пишувам во студијата „Аспекти на модерното радио- Радио на современата модерност“.

Па сепак, за мене е многу поважно дефинирањето или определувањето на улогата- функцијата на медијаторот. (Колку да се знае: јас го имам воведено во „радио профилите“, а имајќи ја предвид токму неговата улога на посредник во други сфери- политиката, економијата, културата...За жал, колку што можам да забележам, тој се уште не е прифатен, иако „спонтано“, „несвесно“ некои помлади радио- водители „џсрамежливо“ се профилираат како такви.).

Основни назнаки:

-Медијаторот и се обраќа на строго дефинирана целна група, најчесто слушатели од повозрасните категории, но не за да ја „води“, да ја „насочува“, да ја информира, едуцира итн., туку да посредува во директната- непосредната комуникација со одделни нејзини членови или со друга целна група (исто така строго дефинирана);

-Неговото присуство (на програмата, во емисијата) е ненаметливо, што е можно помалку „насочувачко“, најмалку сугестибилно, а никако не решавачко односно „завршно“ (на пример, да дава завршен заклучок или коментар од дискусијата, расправата, полемиката);

-Неговиот авторитет се наметнува со познавањето на проблемот- темата што ја поставува или ја поставува слушател, но и со медиумското-  радиското искуство (да формира- оформи медијаторска програма или емисија); доколку познавањето на проблемот- темата е дискутабилно, нужно е да повика гостин- соговорник, но притоа да води сметка тој да не биде „одговарач“ на прашања, со што медијаторот се става во инфериорна позиција, туку, со оглед на стручноста, да биде што е можно порамноправен пред се со другите учесници- слушателите;

-Медијаторот е радиоличност, а пред се личност од доверба.

Со задоволство би подготвувал- профилирал медијатори за контактни програми и емисии од различен карактер.  

Наскоро...

Наскоро...